تصاوير ماگريت اشياء و عناصر را در عين معمولي بودن آنها نشان ميدهند. خيلي ساده ميتوانيم ادعا كنيم كه اين اشياء صرفاً واژه من نقاش هستند، در واقع اما، اين نامها كمتر از ترتيب قرار گرفتن اشياء و كمتر از استنباط فهم از آنها - گوياست. ماگريت خود روشهاي خويش را به اين ترتيب برشمرده است. «قرار دادن اشياء در جاهاي غيرعادي، آفريدن اشياء تازه، تغييرشكل اشياء آشنا، عوض كرده مادهي اشياء، به كار بردن كلمه و تصوير با هم …
اين روشها در هر حال، چيزي جز طريقههاي ترسيم يك تصوير نيستند جوانه زدن و ظهور آن را توضيح نميدهند. ماگريت در رابطه با اين موضوع تنها از ما الهام يكي ديگر از كليدهاي كليدي ماگريت صحبت كرده است.
او ميگويد:
«الهام واقعهاي است كه شباهت معلول آن است، انديشه زماني كه الهام شبيه ميشود» الهام كه منشأ پيدايش شباهت است. به اين ترتيب منشأ انديشه است. از طرف ديگر اگر انديشهاي ماگريت فرآيند توليد يك چيز مرئيتر، در حين شبيه شدن به آن را توضيح ميدهد نيست. پس چيست؟ تصوير محصول (عمل) انديشه است. نوئل (1362) صص 19-22
در نقاشي مگريت، انديشه - بيشتر از منظره- در معرض خطر است. انديشهاي كه ما معمولاً آن را به گفته شده و شنيده شده ارتباط ميدهيم. انديشهاي كه در اينجا، كمرويي شديدي براي عيان كردن خود دارد و ميخواهد همچنان خاموش بماند. هيچ چيزي مخفيتر از ديده شدني نيست، و شايد بتوان گفت كه هيچ ماسكي بهتر از آشكاري نيست و اما سكوت، چه كسي به آن گوش ميدهد؟ و تازه، چه سكوتي است كه در كار مگريت، به وسيلهي آدمهايي كه پشت به ما دارند، سر ندارند، و يا صورتشان را پوشاندهاند، بانگ زده ميشود؟ آدمهايي كه پشت به ما دارند تنها هستند، آنها هم با هم ان چيزي روبهرو هستند كه ما: توهم تصوير. اما آنها امكان در برگرداندن از آن را ندارند. و پرداختن، بيتوهم، به توهم مستمندان سكوت است و سكوت تنهايي را نشان ميدهد.
مگريت يك شيء را طوري قرنطينه ميكند كه خود خودش باشد و در عين حال كاملاً از خودش دور شده باشد. او شيء را به جهاني وار ميكند كه در آن اشياء براي خود چشم دارند. در چنين دنيايي كه نه فايده گرامي است و نه انسان گرامي اشياء دست از مبارزه كشيدهاند و چيزي بيان نميكنند كه بشود آن را به نقطه رجوعشان محدود كرد. همان، ص 8-10
هاگريت مينويسد:
انديشه با تبديل شدن به آنچه از جهان بيرون كسب ميكند و با احياء مجدد آن، به راز و رمز شبيه ميشود.
