الف – مقدمه :

انسان همواره براي گرم کردن محل زندگي خود در فصل سرما ، به دنبال ساخت وسايل گرمازا بوده است . در ابتدا با سوزاندن موادي مانند گياهان و چوب و بعدها با کشف و استخراج معادن انواع سوختهاي فسيلي ، از وسايلي مانند بخاري و آبگرمکن استفاده کرده است . ولي به تدريج با گسترش شهر نشيني وفرهنگ آپارتمان نشيني و ايجاد انواع ساختمانهاي مسکوني و تجاري و اداري و همچنين لزوم توجه بيشتر به مصرف بهينه و اقتصادي سوخت ، باعث گرديد سيستمهاي مختلف گرمايشي مانند : سيستم حرارت مرکزي ، انواع پکيج يونيت هاي آپارتماني ، سيستمهاي حرارت تشعشعي و …  مورد توجه بيشتري قرار گرفته و در زمينه بهبود کيفيت و سهولت بهره برداري و نگهداري از آنها اقدامات موثري انجام شده است که از آن جمله مي توان توليد و ساخت انواع ديگهاي حرارت مرکزي که در ساختمانها و مراکز مختلف صنعتي بسته به شرايط اقتصادي وفني مورد استفاده قرارمي گيرند ، را نام برد .

ديگهاي آب گرم که توليد و بهره برداري ازآنها قدمتي چندين ساله دارد ، در انواع مختلف به صورت عمده با استفاده از فولاد و يا چدن ساخته شده است و براي توليد آب گرم مورد نياز ، در محلي به نام موتورخانه نصب و بکار گرفته مي شوند .